สาระธรรม

จบซะที


    การปฏิบัติธรรม คือการมีสติปัญญาหมั่นพิจารณา ให้เห็นตามความเป็นจริงของขันธ์ห้าคือร่างกายจิตใจ ว่าเป็นสิ่งผสมปรุงแต่งมาจากธาตุทั้งสี่ และธาตุรู้ที่ยังมีอวิชชา คือความหลงยึดถือผสมอยู่ ไม่ว่าจะถูกใจซึ่งเป็นสุขเวทนา ไม่ถูกใจซึ่งเป็นทุกขเวทนา หรือเป็นกลาง ๆ ซึ่งเป็นอทุกขมสุขเวทนา ไม่ว่าจะเป็นกุศลหรืออกุศล ล้วนแต่เป็นอารมณ์ที่ถูกรู้ของจิตหรือวิญญาณขันธ์ คือ รู้ทุกอย่างแต่ไม่หลงมีตัวเรา หรืออย่าหลงมีตัวเราไปยึดถืออาการ หรืออารมณ์ที่ถูกใจ หรือไม่ถูกใจ คงปล่อยให้สังขารเขาแสดงกริยาอาการขึ้นมาของเขาเอง แล้วดับไปเอง เกิดเอง ดับเอง

     ใจเปรียบเหมือนท้องฟ้าก็เป็นความว่าง สังขารหรืออาการ หรืออารมณ์เหล่านั้นก็ไม่ทิ้งร่องรอยไว้ในใจที่เป็นธรรมชาติที่ว่างเปล่า เปรียบเหมือนนกหรือเครื่องบิน ที่ไม่ทิ้งร่องรอยไว้บนท้องฟ้า หากไม่มีความหลงยึดถือใจหรือจิตเดิมแท้ก็จะว่างเปล่าเหมือนอากาศ อารมณ์หรือสิ่งที่มากระทบ ในขณะปัจจุบันก็เปรียบเหมือนรอยเท้าที่เหยียบไปในอากาศ หากไม่หลงยึดถือเป็นความรักหรือความเกลียดชัง ย่อมไม่ปรากฎรอยฉันนั้น เมื่อเมฆลอยผ่านไป

                                      หลวงตาณรงค์ศักดิ์ ขีณาลโย

                    ยุวพุทธิกสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์