สาระธรรม

ดีจน...ไม่ต้องดี
       
      ดีที่สุด...ก็สุดดีได้...เมื่อสุดดีก็ไม่ต้องดี...แต่ไม่ใช่ชั่ว  คือ อยู่เหนือดี ดีจนไม่ต้องดี  แต่ต้องทำดีก่อนในเบื้องต้น  เมื่อทำดีก็ต้องทำให้ไปสุดของความดี  จะได้ไม่ต้องติดดี สมัยนี้คนทำดีกันมาก  และยังติดดีอยู่ไม่ใช่น้อยเหมือนกัน  ติดดีก็คือว่าไปยึดมั่นถือมั่นอยู่กับการทำดี  แล้วก็เกิดอัตตาตัวตน  เกิดกิเลสจากการทำความดีขึ้นมา
        
    ความดีนั่นหนามันสร้างอัตตาให้ฉัน  เช่น บางคนเมื่อยังไม่ได้ทำคุณงามความดีอะไร  ก็เหมือนว่าปกติธรรมดา  แต่พอได้ทำคุณงามความดีขึ้นมาแล้ว  มันจะเกิดตัวมานะขึ้นมาทันที  แล้วอาจจะเป็นการไปยกตนข่มท่านก็ได้  เช่น พอได้เข้ามาฟังเทศน์ฟังธรรม  ปฏิบัติธรรมแล้วก็กลับไปว่าผู้อื่นที่เขาไม่ได้มาทำเหมือนอย่างที่ตนทำ  หรือพอไปชวนเขาแล้วเขาไม่มา  ก็ไปโมโหโกรธเขา อย่างนี้เป็นต้น
           
           หลวงพ่อพุทธทาสท่านพูดไว้ประโยคหนึ่งว่า 
“ ชั่วหรือดีก็อัปรีย์พอกัน ”นับว่าถูกต้อง  ถ้ายังไปติดอยู่  พระพุทธองค์ก็ตรัสไว้ว่า  แม้กุศลก็ต้องละในขั้นสูง  เพราะกุศลนี้ก็เป็นปัจจัยให้เกิดอกุศลได้อีกเหมือนกัน  ความดีก็เป็นปัจจัยให้เกิดความไม่ดีได้อีกเหมือนกัน 
       
   
            สัพเพ  ธัมมา
  นาลัง  อภินิเวสายะ 
สิ่งทั้งปวงไม่ควรเข้าไปยึดมั่นถือมั่น
           
กุศลก็เป็นธรรม  เรียกว่ากุศลธรรม ( กุสะลา ธัมมา )
            แม้ธรรมที่เป็นฝ่ายกุศลยังต้องละ  จะกล่าวไปไยกับธรรมฝ่ายอกุศลด้วยเล่า (อะกุสะลา ธัมมา ) 
สรุปว่า  เหตุสมควรยึดมั่นถือมั่นไม่มีในโลก
                                   
                                 พระนวลจันทร์ กิตฺติปญฺโญ

             
               ยุวพุทธิกสมาคมแห่งประเทศไทย  ในพระบรมราชูปถัมภ์